Als kleine jongen ging ik met mijn vader mee
vissen op de zee
Als vader nam ik mijn zoon mee
vissen op zee
Het leven van een visser is hard
we hebben dikwijls het lot getart
We leefden van wat de zee ons gaf
Tot op die fatale zondag
De aarde had gebeefd
met grote gevolgen voor alles wat leeft
De zee werd wild en woest
en heeft de huizen verwoest
De zee zaaide vernieling en dood
ze brak onze boot
en verzwolg menig echtgenoot
Ze bleef op de kusten bonken
waardoor onze kinderen verdronken
De schade en het leed zijn groot
we leven in nood
Met geld kan men de schade herstellen
maar aan wie kan ik vertellen
Hoe het voelt
als je hart bloedt
Omdat alles en iedereen die je lief is
Er door Tsunami
niet meer is
|
Herdenking 11 september,
11 september 2001,
Begon als een normale dag,
Werd een dag die we nooit vergeten.
Door die verschrikkelijke aanslag.
De beelden van al weer jaren geleden,
maar in mij hoofd nog vrij recent.
De wereld hield zijn adem in,
Tijdens dit vreselijke moment.
Al Quaida hield ons in de ban,
Twee vliegtuigen werden door de torens gejaagd.
Duizenden gewonden en doden,
Het W.T.C. werd in één klap weggevaagd.
Mensen belden naar hun geliefde,
Voor de allerlaatste keer.
werden meegesleurd naar hun einden,
En beden tot de heer.
Wereldwijd aan het beeld gekluisterd,
Storten de gebouwen ineen als een blokken toren.
Het huilende straatbeeld verdwijnt in de stof,
Vele mensen hebben hun dierbaren verloren.
In paniek slaan mensen op de vlucht,
voor het buigende staal en het Krakende beton.
Gehuld in angst en tranen van verdriet,
Verdwijnt het gebouw aan de horizon.
De wereld herdenkt vandaag die dag
en aan hen die achter bleven.
zij die hun geliefde,
vrienden en familie kwijt zijn,
Die met pijn,
verdriet en gemis moeten verder leven
Daarom neem ook ik een minuutje stilte,
Voor de overledenen en hen die achter bleven.
Om op deze manier,
Mijn oprechte betuiging te geven.
|
