Brabbel, brabbel, brabbel
Hij praat met onsamenhangende klanken
die grote man met grijzend haar
brabbel, brabbel klinkt in mijn oren
zijn handen wapperen als begeleidend gebaar
Ze debatteren in de kamer
brabbel,brabbel is hun taal
onbegrijpelijk voor onze oren
zie gelijkenis als ik staar
Van hem kan ik het hebben
zijn taaltje kost mij niet de kop
maar hoor ik de kamer wouwelen
denk ik hou toch eindelijk op
Gekozen door het volk
horen te dienen de maatschappij
maar creëren hun eigen wetten en wereld
ze zijn er echt niet voor jou en mij!
|
Er was eens een regering in Den Haag
Die hielden het opzettelijk vaag
Ze blaten en ze brabbelden
maar de mensen die sappelden
ze dachten te kunnen blijven zitten
weer op hun zetels te gaan pitten
maar het volk koos wijs
nu betalen ze de prijs
moeten nu gaan werken voor hun centen
want de kiezers zijn hun echte cliënten
eindelijk doen waar ze voor staan
anders kost het hen hun fors beloonde baan
|
