|
|
Haar blik staart oeverloos,
zonder begin of eind.
De ogen zijn dof en glansloos,
zodat de geest wegkwijnt.
Snakkend naar lucht,
van uitputting verstijft.
Niet één kleine zucht,
die haar verder drijft.
Het loodzware juk moet ze zelf dragen,
ze durft het aan niemand vragen.
De wangen bleek en aderloos,
het gezicht als steen zo broos,
uitgehouwen zonder gevoel,
als ijs zo koel.
|
Depressie
Veel armen, maar niets kunnen vastgrijpen.
Veel moed maar niets kunnen bereiken.
Veel energie maar blijven ter plaatse staan.
Veel liefde en met iedereen begaan.
Je slaakte een zucht van verlichting,
en toch was er niets, dat goed ging.
Je dacht dat het zwarte gat niet bestond,
tot je er opeens zelf voorstond
Je schrok van je eigen persoon,
dat was wel zeer ongewoon.
Oeverloos zijn je kansen tot heden,
je ziet dat daar ver onder jou beneden.
Misschien kruip je weer uit die
oeverloze put, uit het waanidee,
de tijd speelt hier zeker mee. |
Een plas is te diep.
Een lach is een traan.
Het geluk is haat,
Want helpende handen brengen geen baat.
Een straat is te lang.
Het donker maakt me bang.
De maan is te ver weg,
al lacht ze me toe,
ik ben te moe.
Ook de zon kan ik niet adoreren,
of van haar warmte profiteren.
Alles teert op een verleden,
niet te vergelijken met het heden.
|
Als donkere wolken zich samen pakken,
als ik geen uitweg meer weet.
dan denk ik er is altijd wel iemand
die mij niet vergeet.
Ook al is het nog zo moeilijk
om me er door heen te slaan
er is altijd wel iemand
die met mijn lot is begaan.
Ik voel me ellendig
weet me geen raad
maar dan is er die iemand,
die mij binnen laat.
De wolken verdwijnen
de zon komt er door.
dat komt door die iemand
tot wie ik nu behoor.
|
Wens je jouw depressief gedicht(en) in deze rubriek te laten plaatsen ? stuur je gedicht(en) dan hier in s.v.p.
|
