De wereld
Verstrengeld in een net
Kan niet meer los
Wil herstellen
Maar kan niet meer
Het is als een lus
Geen begin en geen einde
Altijd rondjes draaien
Zonder uitkomst
Het gezonde lichaam
Is verouderd
Gaat stilaan ten onder
Door afbraak
Aan noodzakelijke dingen
Zijn adem wordt afgesnoerd
Doorboort door afval
Luchtvervuiling
Opwarming
Hij weet dat het zal eindigen
Het breekt zijn hart
Wij mensen hebben
Het te laat beseft
Onze toeverlaat
Is aan het sterven
Wij met hem
Laat die mooie wereld
Draaien zoals het moet
Claire Vanfleteren
|
Angst kan zo plots optreden,
door een onbekend voorteken.
Een rammelend geluid,
een kier waar de wind in fluit?
Het hart gaat als een wilde klopgeest te keer,
uw oren spitsen zich als een speer.
Dat geluid ken je niet,
niets speciaals dat je ziet.
Bibberend kijk je rond,
met opengesperde mond,
tot poeslief komt binnengelopen,
likkebaardend was haar tocht afgelopen |
